Hello our dear friends and lovables!!!! How are YOU today?
Het blijft leuk dat overdreven en gezellig toespreken... wordt nog moeilijk om af te leren... staan we straks bij de Appie: 'hoi schat! Hoe gaat het met jou vandaag? Wat een prachtige dag hè?'... staat de caissière toch een beetje vreemd te kijken denken we..haha!

We zitten momenteel op de boot naar Tasmanie wat ongeveer een vaartochtje van 8 uurtjes is, een mooi moment om weer is een verhaaltje te schrijven over de afgelopen weken. We waren gebleven bij ons laatste dagje in Sydney dus laten we ons romannetje daar weer oppakken. Ready? Here it is..

We zijn na Sydney naar de bekende Blue Mountains gereden. Dit is een groot natuurpark op anderhalf uur rijden van Sydney en we hadden er al goede verhalen over gehoord. Het plaatsje Katoomba was onze uitvalsbasis voor dit grote gebied omdat daar het meeste te doen was. Hier aangekomen zijn we direct met een korte wandeling begonnen om weer even de natuur op te snuiven na een week in de city. We hebben weer prachtige uitzichten gezien en een hele grote waterval waar je een schitterende regenboog onder vandaan kon zien komen waar het water in nevel over ging. We merkten alleen wel al een groot verschil met de parken die we eerder hebben gezien deze reis: heel veel toeristen! Denk dan ook echt aan de klassieke Aziatische toeristen in groepen van gemiddeld 10 man, allemaal met een spiegelreflexcamera en waar ze geen flauw idee van hebben hoe hier mee om te moeten gaan - Rob stoort zich hier dan ook regelmatig aan. Dit komt natuurlijk omdat het zo dichtbij Sydney ligt en er vanuit de stad hele bussen vol deze kant op gaan. Ideaal als je een kort bezoekje aan Australië brengt. We zijn nog even naar de bekende 'Three sisters' gaan kijken, een uit drie delen bestaande rotsformatie. Deze rotsen danken hun naam aan een oude Aboriginal legende over drie zusjes die ooit eens door hun vader voor bescherming tegen een monster in drie gesteenten zijn veranderd...magic is al around ya in Aussie mate! Hier was zelfs een hele loopbrug met uitzichtpunt voor gemaakt met een info kiosk en souvenirwinkel en al. En zie dan die brug helemaal vol met toeristen hè? Vreselijk! We zijn echt gevlucht!
We zijn in het dorpje even rond gaan kijken en kwamen bij een 'Juggle store'. Een heel grappig winkeltje met allemaal goochel en jongleer spullen. Hier vond Kell haar nieuwe hobby: Poi. We hadden dit in Byron bay gezien op het strand en de meesten van jullie kennen het waarschijnlijk wel: het zijn 2 kettingen met vuur die je rond kan slingeren wat een heel gaaf effect geeft. Nou is Kell natuurlijk nog net even te onervaren om direct met vuurballen rond te gaan slingeren (en degene die Kell een beetje kennen, weten dat ze soms wat onhandig en lomp kan zijn...) dus was er een ideale oplossing om te oefenen: led lampjes! Misschien nog wel gaver want na wat oefenen bleek het een heel gaaf gezicht in het donker en kan Kell al een aardig showtje weggeven. Wat een duo hè? Rob met zijn trucje met lampjes en dan Kell ernaast met haar Poi ballen...haha!
Daarna kwamen we bij een kleine galerie van een fotograaf die zich had gespecialiseerd in het fotograferen van honden en wereldwijd al veel had gedaan en zelfs aan een film had meegewerkt. We hebben een tijd met hem staan praten en hij liet zien welke foto's hij ging insturen voor de World Press Photo. Echt super mooi! Het was natuurlijk leuk om als fotograven onder elkaar te praten en de fotograaf was erg onder de indruk van Rob zijn baan als Militair fotograaf (en Kell er trots naast...).
Het is een dag heel erg mistig en fris in de Blue Mountains geweest waarbij we zicht hadden van nauwelijks een paar meter. We hebben een heerlijk vertrouwd filmdagje gehouden in ons campertje. Was wel ff lekker dat het zo koud was, feels like home - je moet jullie eigen gezicht nou eens zien!

Onze laatste dag in de Blue Mountains hebben we weer is avontuurlijk en sportief doorgebracht. We zijn gaan Mountainbiken! De jongen van de winkel waarschuwde ons al dat het een pittig tochtje was met veel grind en hellingen maar ja wij zijn beide natuurlijk heel fit en sportief en kunnen alles aan dus No worries mate, we'll be alright! Nou daar gingen we dan... Het was bloedje heet met een stralende blauwe lucht en na even zoeken in het bergachtige dorpje vonden we ons pad. Grind? Dit waren keien van gemiddeld 10 centimeter! Daar wil je niet op vallen! Het pad begon direct met een steile helling naar beneden en Rob ging los met zijn Go pro op zijn helm en Kell erachter aan gillend 'beetje eeeeeeeng!!!'.
Toen begon de rit... de klimmen waren zo steil dat we ze moesten lopen en voor naar beneden ging dat soms ook op want je tipte al kanten op...maar gewoon niet nadenken over vallen en gaan met die banaan! Bij Rob ging dat wat beter dan bij Kell... hij ging naar beneden als een blij schreeuwend klein jongetje zonder angst en haalde Kell in schreeuwend: 'Whoehoehhhh!!! Kom op Kell!! Gaaf hè?!!!'. Kell daarentegen voelde de angst wat meer en kon zich niet meer voordoen als een van zijn stoere maten en werd steeds chagrijniger van afstappen en omhoog stompen en haar grens opzoeken...want op een gegeven moment gaf Rob het ook toe: dit was toch wel motherfucking zwaar!!! We gingen stuk zo in de volle zon met hellingen van soms zo steil dat lopen niet eens te doen was en we bijna vielen over de losse keien... maarrr t was wel gaaf!! Kell doet het alleen nooit meer... we hebben een filmpje waar Kell niet weet dat ze gefilmd wordt en valt en er helemaal doorheen zit en scheld en tiert en er he-le-maal klaar mee is! @#*^#&* mountainbiken!!

Na de Blue Mountains zijn we naar Wollongong gereden. Hier zijn we onder andere naar een grote Boeddhistische tempel geweest. Het was heel mooi en er waren meerdere tempels op een grote heuvel. Bijzonder om dit zo in Australië te zien; Nederland mag dan Zaandam hebben met een van de meeste nationaliteiten ter wereld in Aussie doen ze ook leuk mee en gaat hun multiculturele samenleving harmonieuzer met elkaar om dan bij ons. Buiten stond een enorme bel waar je een wens kon doen waarna je er met grote houten boomstam op kon slaan om je wens in vervulling te doen komen. Dit hebben we natuurlijk even gedaan, een mooi moment om stil te staan bij wat we hebben: elkaar, lieve mensen om ons heen en wat we allemaal mee mogen maken - jaja even een senti momentje. Een paar dagen later kwamen we aan bij Jervis Bay. Eigenlijk per toeval om even te stoppen na weer een lange dag rijden. Dit was tot onze verassing een super mooi strand aan een national park. Vanuit het bos liep je zo een maagdelijk wit strand op met heerlijk helder water. We hebben hier lekker gerelaxt en genoten van het uitzicht en het water. Magisch toen er tegen het einde van de dag een grote witte adelaar over de zee vloog en een duik in t water nam voor een vis en daarna ook nog eens cutie kangaroes op t strand kwamen aan lopen/springen! Zo bijzonder! We hebben ‘s avonds nog een tijd op het strand gezeten en naar de prachtige heldere sterrenhemel gekeken. Die zijn hier zo mooi! En de avond is afgesloten met een traditionele skinny dip! Hihihi!

We hebben een bezoek gebracht aan de hoofdstad van Australië: Canberra (spreek je uit als C'berra met een lekker overdreven Australisch accentje). Hier hebben we het Parlementaire huis bezocht en een tour gekregen. Australië heeft een zo goed als overeenkomend rechtssysteem als in Nederland met een eerste en tweede kamer en een constitutionele monarchie - Queen Elizabeth van Groot Brittannië is dus feitelijk het hoogste gezag in Australië alhoewel ze nog nooit heeft hoeven ingrijpen. Verder hebben we nog een heel groot War Memorial bezocht wat heel indrukwekkend was. Nooit geweten dat Australië zo actief in bijna alle oorlogen heeft bijgedragen: eerste wereld oorlog (Turkije / Europa), tweedewereld oorlog (Europa/Afrika/Indonesie/ New-Genua), Korea, Vietnam, Irak, Afghanistan en nog meer landen.

Heel veel mensen slaan deze hoofdstad over omdat het een beetje kil en zakelijk overkomt maar wij vonden het zeer de moeite waard, alleen al voor het Memorial kan je gerust een dag uittrekken echt zeer indrukwekkend.

Onze volgende stop was Cooma in de Snowy Mountains. Hier hebben we weer een heel ander natuurgebied van Australië gezien: de Alpen! Hier staat ook de hoogste berg van Australië, de Mount Kosciuszko (vernoemd naar een Poolse ontdekkingsreiziger). Onderweg naar dit dorpje hebben we nog bij een boerderij een Schnaps proeverij aangedaan en een flesje voor thuis meegenomen; een voortreffelijke Butterscotch! Eenmaal aangekomen in Cooma zagen we dat dit dorpje helemaal gericht is op de wintersport; ala Europa met zijn houten huisjes en aprés ski barretjes. We kregen weer helemaal zin om te wintersporten! Alleen was alles nu groen en zijn de meeste mensen hier voor het wandelen/hiken en downhill biken. We hebben een wandelroute gedaan op de Mount Kosciuszko en namen hiervoor eerst de skilift. Wel grappig om dit eens te doen in de zomer en een heel mooi uitzicht over de groene Alpen te krijgen. Boven was het aardig koud en op de top van de berg stonden we midden in de wolken. Toch wel cool... we zeggen gewoon dat we de hoogste berg van Australië hebben beklommen!!
Na ons bergtripje zijn we weer naar de kust gereden en hebben een paar dagen behoorlijk wat kilometers gemaakt - tellertje staat nu op zo een slordige 10.000 klikkies! We zijn weer een nieuwe staat ingereden, van New South Wales naar Victoria, en hebben weer op mooie - gratis - plekken geslapen. Rest areas die vlakbij een weg zijn gelegen maar wel op een mooie plek zijn gemaakt om even te vertoeven met je camper of caravan. Op dit soort plekken (en helemaal op de minder toeristische plekken) zie je goed wat voor mensen er allemaal door Australië reizen en dat zijn toch ook wel veel Australiërs zelf. Zij doen dit met (meestal) oude caravans of een complete bus die is omgebouwd. Oudere echtparen doen dit maar ook gezinnen. Kinderen kunnen in Australië heel makkelijk 'homeschooling' krijgen en zo meerdere jaren door het land reizen met hun ouders. En we hebben gehoord dat iedere werkende Australiër na 12 maanden volledig door werken sowieso 3 maanden betaald verlof op mag nemen. Dat is zo geregeld in de arbeidswet. Niet verkeerd toch? Wel leuk om te zien dat er in dit land eigenlijk zoveel mogelijkheden zijn en er ook zoveel aan gedaan wordt om ook echt te genieten van je land - die barbecues staan bijvoorbeeld echt overal en er wordt ook echt veel gebruik van gemaakt, hoe idyllische is dat! Plus het is altijd heel gezellig en interessant om met deze mensen te kletsen als je op deze plekken bent.

We zijn uiteindelijk na een paar dagen rijden bij het National Park 'Wilsons Promontory' beland. En hebben daar weer een paar prachtige stranden gezien. Na zoveel rijden is een duik in de woeste zee met hoge golven echt heerlijk. Alleen één nadeel: sandflies! Ja hoor weer een nieuw soort ongedierte/insect dat ons teistert... Ze lijken erg op de horzels waar we het eerder over hebben gehad en gaan op je zitten om je te bijten. En wat nou zo gek was...ze gingen alleen achter Rob aan! Of het nou kwam door zijn gekleurde zwembroek, zijn geur of wat dan ook... ze bleven hem volgen! Kell lag natuurlijk helemaal in een deuk want zij was op de een of andere manier veilig. Ze hoorde Rob schelden en zag hem om zich heen slaan en heeft er denk wel een stuk of 10 dood geslagen maar nietss hielp! Hij ging op een gegeven moment maar rennen naar de auto want ze vielen echt aan! En zelfs in de verte zag je 3 zwarte stipjes achter hem aan vliegen! Het was echt heel komisch! Rob bleef godzijdank ongedeerd...

S' Avonds hebben we een mooie en warme avond gehad - wat bijzonder is want het koelt meestal erg af 's avonds en moet je warme kleren aan- en heeft Kell met haar Poi op het strand een ware lichtshow gegeven. Er waren nog veel kinderen op en die waren zeer onder de indruk van het spektakel! Een hoop aaahhh en ooohhh en wowww kwam uit het publiek en toen Kell het een van de kinderen liet proberen was er direct een rij met bedelende kinderen om met de Poi te spelen. Kell als kindervriend had de avond van haar leven met allemaal nieuwe vrienden.
Kell heeft deze avond ook nog een bijzondere ontmoeting gehad toen ze naar de WC liep. Een wombat kwam tevoorschijn! Dit zijn nachtdieren welke ook nog eens vrij schuw zijn waardoor je ze bijna nooit ziet (of dood langs de weg) dus het was heel bijzonder. Zo cute, Kell wilde hem t liefst mee naar huis nemen, echt een knuffelbeer! Na deze mooie avond hebben we een minder fijne nacht gehad.. onze buurman snurkte zo vreselijk hard dat we niet direct konden geloven dat 1 persoon dit geluid kon maken! Rob ging er uit om aan zijn tent te schudden en er dingen tegenaan te gooien maar niks hielp! Kell had de ideale oplossing... ze ging gewoon op haar goede oor liggen!

We zijn naar Phillip Island gereden omdat we hadden gelezen dat hier in het zuiden van het eiland iedere avond een kolonie van honderden pinguïns aan land komen. Toen we daar eenmaal aankwamen was dit dus niet zomaar te zien...nee er was weer een hele kermis van gemaakt! Er was een heel gebouw omheen gebouwd waar je entree moest betalen van 40 dollar pp en je dan op een tribune kon zitten met grote lampen zodat je het kon bekijken! Het moet toch niet gekker worden? De Pinguïns doen eigenlijk gewoon wat ze iedere dag doen en hier willen ze er direct weer geld aan verdienen! Nou we waren hier zo pissed over dat we het niet hebben gedaan. Je kon zelfs verschillende soorten kaarten kopen, vip etc. waarbij je op verschillende plaatsen en zelfs op het strand zelf mocht komen... ja daaagg! Dan maar geen Pinguïns! Ze schijnen ook in Tasmanie te zitten..

We zijn via Melbourne naar de Great Ocean Road gereden. We wilden even langs Autobarn om onze Camper te laten checken en hebben die dag gelijk een bezoekje gebracht aan de Imax bios en het National Musem. Dit laatste was erg groot en we hebben ons meerdere uurtjes kunnen vermaken met info over alles wat met Australië te maken heeft. De plaats Torquay is de startplaats van de Great Ocean Road. Hier was ook een surf museum wat erg leuk was om te zien. Nogmaals surfen is BIGG hier! We hadden al goede verhalen over de Great Ocean Road gehoord en niets is minder waar van het feit dat het werkelijk een prachtige route langs de grove zuidkust van Australië is. Er waren weer uitkijkpunten waar je je steeds weer kon verbazen wat de natuur voor moois kan neerzetten en hebben op prachtige plekken gegeten. De Road is trouwens door terugkerende soldaten van de eerst wereldoorlog gemaakt. Een hoogtepunt langs de Great Ocean Road is waar de 12 (nu nog 8) apostelen staan. We zijn hier aan het einde van de dag heen gegaan om het met zonsondergang te bekijken. Die hadden we sowieso al een tijdje niet meer gezien aangezien we in het oosten reisden. Fabuleus! Om de avond nog mooier af te sluiten zijn we naar het National Park Melba Gully gereden waar een bijzonder spektakel start als het donker wordt. Hier leven glimwormen die oplichten en dat is echt waanzinnig mooi! Het was een korte looproute naar een waterval in het pikkedonker en dan met allemaal kleine lichtgevende stipjes overal om je heen! Het was echt alsof we op de planeet van Avatar waren beland! De dag erna zijn we de Great Ocean Road weer terug gereden en hebben op een gegeven moment allemaal Koala's in het wild in de bomen gezien! Zo lief! Die wil Kell dan ook mee naar huis nemen... aahhh Rob mag ik die???

We hebben de route afgesloten op een gratis camping in een natuurpark waar allemaal andere campers stonden. Voornamelijk jongeren en ze kwamen overal vandaan. Het is altijd een heel relaxed en gezellig sfeertje zo tussen de vrijbuiters. Je kijkt als je 's ochtends aan je ontbijtje zit je ogen uit naar alle mensen met hun eigen kleine huisje en gewoonten. Heerlijk mensen kijken!

In Anglecea heeft Rob eindelijk weer lekker kunnen Kiten. Het was heel leuk want het was eb en Kell kon hierdoor hele mooie foto's van Rob maken in het water van heel dichtbij. De dag erna zijn we naar Queenscliff gereden voor een nieuwe hele mooie ervaring: zwemmen met zeehonden! We zijn naar 2 plekken gegaan om met ze te snorkelen en het was zo gaaf! De kleintjes waren heel erg speels en vonden het leuk dat we er waren en zwommen overal om ons heen. Rob ging op een gegeven moment 'Duck diven' (met snorkel onder water duiken) en een kleine zeehond volgde hem en ging rondjes om hem heen zwemmen, ondersteboven voor hem hangen en aankijken! Zo bijzonder mooi! We hebben met de boot ook nog naar Dolfijnen gezocht om mee te zwemmen maar helaas hebben we die niet kunnen vinden. We hebben wel leuke dingen bij de boot gedaan zoals van het dak springen en met touwen naast de boot hangen. Mooie dag!

Afgelopen vrijdag zijn we naar het Australian Open geweest in Melbourne. Dat is hier zo'n happening dat we dit natuurlijk wilden meemaken. En ook als niet-tennis-freak is dit echt heel leuk. We hadden ground passen want het was niet te betalen om een wedstrijd bij te wonen. Met deze ground passen konden we overal rondlopen en bij de kleinere arena's wedstrijden bekijken. Zo hebben we de finale van de wheelchair ladies doubles gekeken. En wat erg leuk was, het was Nederland tegen Nederland!
Daarna zijn we naar de Heineken stage gegaan en daar hebben we in het zonnetje met een vertrouwd Heineken biertje in het gras gezeten waar een band aan het spelen was en waar we later op groot scherm de halve finale van de Men singles hebben gekeken met Novak Djogovic en Andy Murrays. We weten ondertussen allemaal dat Djogovic het toernooi heeft gewonnen. Na deze dag zaten we helemaal in het toernooi en volgden we op TV's en radio de laatste wedstrijden! Haha!

In het weekend aangekomen heeft Rob nog getracht te gaan skydiven. Dit wordt hem helaas niet makkelijk gemaakt. Na wat research op het internet en wat telefoontjes zijn we ondertussen niet veel wijzer. De meeste spring scholen doen alleen aan tandem jumps, sommige springen alleen op bepaalde dagen en andere zitten zo ver in het land dat het gewoon te gek is om daar helemaal heen te rijden. De laatste school die we bezochten deed eindelijk ook aan solo sprongen maar die ouwe jumpmaster liet Rob niet springen vanwege gebrek aan ervaring en sprongen, het was te lang geleden sinds de laatste sprong, verraderlijke drop zone en ga zo maar door, hmmpfff...
Voor een sprong ben je bijna twee maal zoveel kwijt als in NL plus je springt een stuk lager - 10000 ft, maar Rob wil gewoon in Aussie gesprongen hebben dus we geven nog niet op! Misschien Tasmanie?

Nou dit was het dan maar weer. We zijn ondertussen aangekomen in Tassie dus gaan ff lekker exploren!

Goed nieuws: dit is het één na laatste bericht!
Slecht nieuws: dit is het één na laatste bericht!

Nog maar 1 berichtje hierna mensen en jullie zijn verlost van onze lappen tekst. Nog een kleine 4 weekjes en dan komen we weer richting ons klompen en molen landje (zo zien de buitenlanders en de Aussies ons dus nog steeds...plus kaas, regen en ohja de tippelzone en drugs). Maar we hebben nog een fijn lijstje te gaan: Tasmanie, Melbourne, Hong Kong here we come!

Sie jas leteah (See ya later met een goede, snelle slang.. oefen maar even!)