Dag vriendjes en vriendinnetjes! Fijn dat jullie er zijn! We zijn alweer bij het laatste deel aangekomen van onze reis, de spannende en soms ook gevaarlijke avonturen zijn tot een einde gekomen. Maar zoals de Ozzies zeggen ‘no worries mate,' we had a great time. Niet getreurd want we kunnen er met een heerlijk gevoel van nagenieten als we weer thuis zijn en we ons weer in het normale leventje storten. Maar omdat we weten dat de vraag hoog is komt hier nog ons allerlaatste bericht.

Het schrijven van ons vorige verhaal hebben wij op de boot naar Tasmanie gedaan. Dus we beginnen bij ons Tassie avontuur...

Na 8 uurtjes op de ferry 'The spirit of Tasmania'- op een redelijk wilde zee en beide ietwat misselijk, kwamen we aan op het eiland dat wel maar toch ook weer niet bij Australië hoort. Het hartvormige eiland ligt relatief dicht bij Antarctica waardoor het er over het algemeen een stuk frisser is. Maar... nog steeds heerlijk en eigenlijk perfect voor het reizen. De laatste dagen in Melbourne waren zo ‘Bloody hot' dat we dit wel konden waarderen. We besloten om het eiland tegen de klok in rond te reizen en dus in het westen te beginnen.

We zijn via de noordkust naar het plaatsje Marrawah gereden en hebben al een goede eerste indruk van de natuur van Tasmanie gekregen. Het is allemaal nog even een stuk ongerepter en ruiger. Niet gek als je bedenkt dat 2/5 van het eiland werelderfgoed is. We hebben op een hele mooie plek aan het strand geslapen. Veel van Tasmanie is ingericht voor vrij kamperen en dat hebben we nog niet zoveel op het vaste land van Australië gezien, daar deden we het 9 van de 10 keer illegaal. Op het noord - westelijke puntje van Tassie heb je de roaring forties. Hier komt de wind op de veertigste breedte graad binnen vanaf Argentinië. Er wordt dan ook beweerd dat dit de schoonste lucht op aarde is, even geroken: kan best kloppen. Na ons ontbijt met prachtig uitzicht zijn we een heel stuk gaan rijden door het binnenland richting het zuiden. Op dit deel van de route zagen we nog een groot verschil met het vasteland.. bergen! Daar Australië voornamelijk plat is en veel uitgestrekter, is Tasmanie voorzien van een schitterend berglandschap. We waren voor uren de enige op de weg en dat geeft zo'n groot gevoel van vrijheid en ja... toch wel het één zijn met de natuur! Onder weg zagen we kangaroes, wombats en enchidna's... Een enchidna is een soort kruising tussen een stekelvarken en een egel en ziet er super cute uit! We zijn voor de avond gestopt in een heel klein plaatsje genaamd Corrina waar we aan de rivier hebben geslapen. Toen de avond begon te vallen, dachten we wallabies te zien. Eerst een, toen twee en het werden er steeds meer. We pakten wat brood en ze kwamen steeds dichterbij en aten zelfs uit onze handen! Zo lief! Later begrepen we dat het geen Wallabies waren maar Pademelons. Dat zijn net als de kangaroes en wallabies buideldieren maar komen alleen in Tasmanie voor. Ze zijn weer een stuk kleiner en hebben iets meer een rattenkoppie.

De volgende dag hebben we weer een kleine ferry genomen om de rivier over de steken. Het water was zo stil dat het alles weerspiegelde. Het was een prachtig gezicht zo op de vroege morgen. Onder weg bij een tussenstop bij een grote dam hebben we even staan praten met een stel Nederlanders die hier wonen. De man had een grappige uitspraak over campers: 'If it's rocking, dont'go knocking!' - klopt! J We hebben een korte wandeling gemaakt in een National park waar we doorheen reden naar een grote waterval. Doordat het in Tasmanie een stuk koeler is en vaker regent, is de natuur een stuk groener. Het was echt heel mooi en deed ons een beetje denken aan de natuur die wij in Costa Rica in de regenwouden hebben gezien. Ook tijdens het rijden levert dit vaak prachtige plaatjes op! Aan de 'free campsites in the wild' geen gebrek in Tasmanie en we hebben dan ook weer op een prachtige plek aan het water gekampeerd. Net alsof we in het landschap van midden-aarde (Lord of the Rings) waren beland, zo mooi! We hebben daarnaast ook een nieuwe hobby ontwikkeld: kampvuurtjes maken! Vooral Rob kan hier helemaal in opgaan en maakt er een sport van om met de grootste boomstammen 'thuis' te komen! Alleen één klein probleempje...toen het donker werd hadden we een mega attack van muggen! Hele kleintjes die zelfs door lange kleding heen wisten te prikken en die je niet voelt.

De volgende ochtend zagen we hoe Kell hier weer het slachtoffer van was geworden...haar beide benen zaten helemaal vol met muggenbulten! Rob probeerde ze te tellen maar is de tel kwijtgeraakt omdat het er zoveel waren! Het leek net alsof de ze waterpokken had! En dan maar niet over de jeuk te spreken! 'Rob help!! Je moet helpen krabben! Aaaaahh!!!' Conclusie van Kell: Jeuk is echt erger dan pijn! Rob: uhuh...

We zijn verder gereden naar het volgende National Park: Franklin Gordon. We hadden weer zin om een stuk te lopen en hebben voor een wandeling naar de Mount Rufus gekozen. Door de park ranger werd gezegd dat het rond de 5 uur lopen zou zijn en op de een of andere manier dachten we daar heel makkelijk over. Oohh... doen we ff. We namen een fles water mee, 2 appels en je een jasje omdat de ranger zei dat het boven best fris kon zijn hadden we ons iets warmer gekleed. Daar gingen we... omhoog en omhoog en omhoog... steeds steiler en steeds warmer in de volle zon! @$%*))^$# dit is best zwaar! En zweten!!! We vervloekte de ranger meerdere malen (vooral Kell die graag altijd iemand de schuld geeft) en waren gewoon recht omhoog de berg aan het beklimmen. Rob hield de positieve vibe erin door steeds te zeggen: 'denk maar zo, als we straks weer teruglopen is het naar beneden'. Maar het was wel een uitdagende route en niet zo een waar je onderweg hele gezinnen en oudere echtparen tegenkomt op slippers! Dit was echt wel gaaf en heel mooi! Eenmaal boven op het puntje van de berg zagen we het mooiste uitzicht! Dit was echt vette shit! We voelden ons King/Queen of the World en hebben even een schreeuw van overwinning gebruld! En inderdaad... terug ging in een mega tempo! We sprongen en vlogen als 2 berggeiten naar beneden! Totaal hebben we er 7 uur over gedaan en toen we weer terug bij de camping aankwamen zagen we bij het bijhorende restaurant dat we fish & chips konden bestellen hebben, niks teveel dachten we en doe die twee Tasmaanse biertjes er ook maar bij! Heerlijk die verbande calorieën er weer aaneten! En lekker dat het was! S'avonds hebben we in onze camper een film gekeken en omdat het nog een heerlijke temperatuur buiten was hadden we de schuifdeur open gelaten. Op een gegeven moment hoorde we dat er iets in de camper zat! Keken we zat er ineens een possum die probeerde onze vuilniszak te jatten (een possum is een buidelrat en zijn nachtdieren)! Het lijken net katten en hebben een heel komisch hoofd. Ze kijken eigenlijk altijd alsof ze betrapt worden. Deze possum was blijkbaar erg vertrouwd met de camping en zijn gasten want hij was moddervet! Wij vonden hem erg schattig en hij was helemaal niet schuw. Hij bleef lekker zitten en was de camper aan het onderzoeken naar eten. Wij gaven hem een koekje en hij pakte het met 2 handjes aan en begon hier al zittend op zijn dikke kont van te (vr)eten, alleen al vanwege het smakken ontzettend komisch.

Uiteraard hebben we de hoofdstad van Tasmanie ook even bezocht: Hobart. Hobart is vrij klein waardoor we het in een dag goed konden bekijken. We zijn eerst naar een hele oude gevangenis gegaan en hebben een privé tour gekregen van een oudere man die er heel veel van wist. Zeer interessant om te zien en vooral het gedeelte waar de mensen zijn opgehangen. Ook wel griezelig, helemaal toen de man vertelde dat het ook 'haunted' was! Hij vertelde meerdere verhalen over geestverschijningen en Kell was direct op haar hoede en niet meer op haar gemak. Rob vond het allemaal onzin en geloofde er geen bal van... We zijn hierna naar een paar mooie wijken van Hobart gelopen waar je nog goed de oude Engelse stijl kan zien, Salamanca en Battery Point. Deze huizen - de meeste in Victoriaanse stijl - zien er erg mooi uit met hun verschillende zachte kleuren.

De volgende dag hebben we een ontmoeting gehad met de bekende Tasmaanse Duivel. Helaas niet in het wild maar in een Tasmanian Devil Sanctuary. De duivel wordt ernstig bedreigd door kanker in het hoofd, Tasmanian Devil Facial Tumor Disease (TDFTD), check google voor een paar ranzige plaatjes. Het is alleen besmettelijk voor Tasmaanse duivels en ze krijgen het door vechten en bijten in elkaars hoofd. Dit doen ze dan ook heel vaak, ze vechten de hele tijd en schreeuwen enorm! Hele aparte beesten! Het zijn geen goede jagers; ze zijn niet snel, kunnen slecht klimmen en hun zicht en gehoor is ook niet superieur. Ze overleven vooral door al dode dieren op te eten met haar, vacht, botten en al. Het aantal duivels in het wild is door de ziekte al met 80% gedaald en hier leven ze in gevangenschap maar ze zijn wel al bezig met fokprogramma's. Ze hadden in de sanctuary ook andere dieren als vogels, kangaroes waar je bij kon en Quolls.. een soort vleesetende eenhoorns!
Verder zijn we deze dag nog langs de kust naar een paar blowholes gegaan waar de kust hard tegen de rotsen slaat en een gaaf effect geeft als het water omhoog spuit.

Onze route bracht ons ondertussen via het zuiden aan de oostkust van het eiland. We zijn noordelijk gereden en hebben een heel stuk langs de kust gereden wat wederom weer super mooi was. Het leek een beetje op de Great Ocean Road met de grove kust en zee. We begrijpen nu heel goed waarom Tassie wordt vergeleken met de uitzichten en ongereptheid van Canada, de landschappen van Wales, en Nieuw zeeland vanwege het landijs en de vele gevarieerde bergachtige gebieden.
Het volgende National Park waar we gestopt zijn heet Freycinet. Hier is een bekende baai genaamd Wineglass bay en dit kon je zien door een lange trap omhoog te lopen naar een lookout. Helaas was dit erg toeristisch en heel erg druk met allemaal mensen die het plaatje wilden schieten met de baai op de achtergrond. Het was prachtig met de super groene zee en wit strand maar wij hoeven er niet met 100 anderen van te genieten... Toen we daarna aan het rijden waren kwamen we per ongeluk, omdat we verkeerd reden, in het plaatste Bicheno bij een heel mooi strandje. Het zonnetje was ondertussen lekker aan het schijnen en het was zalig warm dus we besloten hier even van te genieten en een duik te nemen. Het water was heel helder en uitnodigend maar toen we er in stonden was het super koud! Toch even anders dan dat we gewend waren in Aussie! Maar we moesten van onszelf hebben gezwommen in de Tasmaanse zee dus daar gingen we...korte kleine rondjes zwemmen en hard roepen: 'we zwemmen in de Tasmaande zee, we zwemmen in de Tasmaanse zee!!'.

We wilden tijdens onze laatste dagen in Tasmanie nog graag een Fruitfarm bezoeken. Er zijn er veel in Tasmanie en je kunt als je wilt hele routes volgen om vers fruit te proeven, kopen en soms ook zelf te plukken. Wij hebben de boerderij Eureka bezocht en daar hadden ze van alles. De eigenaresse maakte alle producten zelf, van taarten tot jams, chutneys en sausen aan toe. Wij hebben gesmuld van haar heerlijk zelfgemaakte cheesecake en appeltaart en hebben een aparte saus en chutney meegenomen voor thuis. De rest van de dag moesten we flink wat kilometers maken want we hadden een belangrijke afspraak voor de volgende dag in het National Park ‘Cradle Mountain.'

Deze laatste dag Tasmanie hebben we goed besteed... in Cradle Mountain gingen we eindelijk doen wat we al de hele reis heel graag wilden doen maar hebben bewaard voor Tasmanie: Canyoning! We moesten eerst een heel stuk lopen met onze uitrusting naar de plek vanwaar de canyoing begon. Tussen de rotsen hezen we ons in dikke wetsuits en helmen en klimharnas en we konden beginnen. We begonnen met abseilen in het water en daarna was het alleen maar klimmen, glijden, springen en duiken! Zo super gaaf! Het toppunt van de dag was de 'glijbaan' die onder water ging en eindigde in een lancering vanuit een waterval! Bij het bovenwater komen wist je gewoon ff niet meer waar je was! En brainfreeze van het ijskoude water! Maar MOOOOOOOOOIII VETTE SHIIIIIIITTT!!! Wij waren helemaal hysterisch samen! Iedereen had ook een bijnaam wat op de helmen stond. Rob was Hero (natuurlijk weer) en Kell Possum (buidelrat?). Ach we hadden het erger kunnen treffen want we hadden ook Horse, mr. T, Wombat en Keisha...?

Na 11 dagen hebben we een heel goed beeld van Tassie gekregen en zijn laaiend enthousiast! Een heel gaaf stukje Australië die het beste van alles heeft en die je eigenlijk niet mag missen, Tassie Rocks!! Maar helaas wij moeten weer verder en onze boottrip naar Melbourne staat alweer voor de deur. De laatste week alweer, shit wat gaat het snel...

Melbourne. De meest Europees uitziend en aanvoelende stad van Aussie. Bekend van de Australian open, zijn prachtige straten, gebouwen en parken. Een smeltkroes van nationaliteiten en officieel verkozen tot meest leefbare stad van de wereld. Een groot deel van het jaar is het hier heerlijk vertoeven en hebben ze goede zomers maar de uitdrukking ‘four seasons in a day' begrijpen we wel; fris, warm, heet, regen? lekker temppie...je moet niet vreemd staan te kijken als dit alles op een dag voorbij komt. Melbourne hadden we al even vluchtig bezocht voordat we naar Tassie gingen maar nu hadden we nog vijf volle dagen om het verder te ontdekken. We zijn naar het immigratie museum geweest - waren benieuwd naar de Nederlanders die hier wonen; toch nog rond de 21000! Hebben een Imax gepakt - MI4, Tom Cruise wat een held! We zijn uiteraard naar de highlights geweest maar hebben ook de kleine prachtige straatjes en nisjes gezien die deze stad rijk is. Ook hier sta je weer te kijken over de grote aantallen Aziaten die je op straat ziet lopen, ze zijn grappig maar zien er ook mega hip uit. Woensdagavond was er een markt - Queen victoria Market - waar we naartoe zijn geweest. Rob is niet zo van de marktjes maar dit was wel even wat anders. Creatievelingen komen hier samen en bieden super leuke spulletjes aan, echt van alles en we konden het dan ook niet laten om niet wat mee te nemen. Ook qua eten kon je je lol op, Spaans, Chileens, Braziliaans, Mexicaans, Amerikaans, Europees, Aziatisch etc. je kon het allemaal krijgen! Verder waren er nog straat optredens en de hele avond muziek.

Hoogte puntje was dat we met geluk op vrijdag onze laatste dag de eerste ‘Australian Rules Football ‘(AFL) oftewel: footy wedstrijd konden meemaken. Vrijdagavond in het Ethiad stadion om kwart voor zeven 's avonds was de kickoff! Dit was echt super tof om mee te maken. Er hing een heerlijk gemoedelijk sfeertje en het was prettig druk, niet te druk. Football wijkt net even af qua regels en speelstijl met rugby en het was voor ons zeer beperkte intellect als het op deze sport aankomt geen probleem om het spel te volgen. Totaal speelden er drie teams tegen elkaar die alle drie een keer van elkaar wonnen. Grote kerels (Kell:

), snelheid, kracht en bier. Leuk avondje!

De zaterdag was aangebroken en zo ook de dag om ons geliefde en gehate campertje (camppie) in te leveren. Volgens Kell, jaja hier komt die het begin en soelaas van mijn momentje, vlogen we zondag om 05:50 richting Hong Kong, daar Autobarns onze verhuurder op zaterdag al om 13:00 dicht ging hadden wij een druk dagje voor de boeg. Rob inpakken en Kell schoonmaken. Na een ontspannen ontbijtje die wij lichtelijk geëmotioneerd verorberde - welke, (niet te vergeten voor later) bestond uit, chocopasta/pindakaas/banaan/kaneel combi oftewel snickers brood, ei, geen cornflakes, cappuccino en uiteraard inside out mango - gingen we aan het werk. Wat een spullen kan je verzamelen binnen 4 maanden - !? - na twee uren zat het erop, het camppie was van binnen schoon, het persoonlijke was weer onpersoonlijk geworden. Al wat resteerde was de carwash en tanken en hij kon weer naar de volgende toerist. Rond 13:00 (op de minuut aangekomen, haast haast) huissie ingeleverd en even later zoefde de taxi ons voor een enkeltje richting Airport Melbourne.

Tussenstop Hong Kong. Daar stonden we dan op zaterdag 18 februari om te vertrekken richting HK. We zouden om 23:55 de lucht in gaan, Kell had het nog gecheckt...konden we eindelijk inchecken kregen we een paar moeilijke blikken van de luchthaven medewerker, ‘'uhm, you know your flying on the 19th right? What! Your kiddin?'' Nee dus, fuck up Kell maar met ons geluk konden we door een omboeking toch nog mee op de vlucht voor deze dag, pfieuw! En wat een geluk bij een ongeluk want zo hadden we een dag extra voor HK. Melbourne hadden we voldoende gezien en we zijn aardig blut dus het iets goedkopere Azië stond ons wel aan. Helaas konden we niet terecht in ons al geboekte hotel voor de extra nacht dus dat werd een evengoed duur maar wel mooi hotel.

HK is te gek, druk en een beetje vies (stinken!). Ze zijn zo anders de Chinezen met hun liefde voor gekke toys en kledingstijl dat je je ogen uitkijkt. Overal zie je lichtjes en andere elektronica op straat en op iedere hoek kun je voor een klein prijsje groots eten.
We hebben in 3 dagen veel gezien en hebben onder andere een bezoekje gebracht aan de antiekmarkt in de catstreet, The Peak met het uitzicht over Hong Kong, The Symphony of Lights met een lichtshow van alle gebouwen, het vissersdorpje met huizen op palen en de grootste boeddha van de wereld! We propten zo veel mogelijk in een dag om zo min mogelijk te missen. Maar de stad bloeit toch echt wel het meest 's avonds met alle lichtjes. Echt fantastisch!

Het was prima zo, tenminste dat hebben we een aantal maal tegen elkaar gezegd en misschien was dat ook wel zo. Het zit erop, see ya Aussie, bedankt voor de prachtige en toffe tijd. We hebben ontzettend veel moois gezien, prachtige uitzichten, fijne mentaliteit en cultuur, het weer, het water en de wind voor het kiten, leuke en interessante mensen ontmoet, veel gelezen en gechilled, portemonnee geleegd, goed gegeten, f*cking veel gereden (12000 kilometer) maar natuurlijk hoe kan het ook anders het leuks van alles we hebben dit samen beleefd! Een klein wondertje als je nagaat dat we bijna 4 maanden oprij vrijwel niet van elkaars zijde zijn geweken. We hebben vooral veel genoten met elkaar, soms door het te zeggen en soms door te zwijgen, maar ook gelachen en soms een beetje gekrabd want het was niet altijd koek en ei natuurlijk ;-).Maar je kan er niks aan doen dat het gevoel je bekruipt dat je stomweg gewoon niet wilt dat het afgelopen is. Dat wat je voelt als je van huis vertrekt voor de reis compenseert nu op een vreemde manier het omgekeerde als je weer richting huis gaat...zucht... jullie begrijpen het wel.

Fijn om weer (bijna) thuis te zijn.

See yas later!